Iedereen heeft gelijk. Ook degene die je tegenspreekt.

Op de vloer hoor ik het geregeld: *"Ze snappen daarboven gewoon niet hoe het hier werkt."*

Een verdieping hoger, diezelfde week: *"Ze willen hier gewoon niet veranderen. Ze doen

niet eens wat er afgesproken is."*

Twee mensen, twee waarheden, één bedrijf.

In NLP zit een uitgangspunt dat ik elke dag gebruik: iedereen bekijkt de wereld door

zijn eigen bril. Die bril is geslepen door alles wat iemand heeft meegemaakt — zijn

opleiding, de chef die hij tien jaar geleden had, dat verbeterproject dat halverwege

doodbloedde. Als een operator zegt dat het niet gaat werken, dan liegt hij niet. Voor

hem is dat even waar als jouw plan voor jou.

Zo pak ik dat aan:

1. Ik vraag door tot ik de bril zie. Niet "waarom denk je dat", maar "wat heb je

meegemaakt waardoor je dat denkt?"

2. Ik zeg hardop dat ik het begrijp. Begrijpen is niet hetzelfde als akkoord gaan —

dat verschil maakt alles.

3. Pas dán leg ik mijn eigen bril ernaast. Niet erboven.

Twee brillen, en niemand die vertaalde. Zo lag het ook bij een van mijn klanten, een

KMO in Limburg, waar wrevel was ontstaan tussen een werknemer en zijn leidinggevende.

De ergernis: de werknemer voerde zijn werk niet naar behoren uit.

Na een gesprek van dertig minuten met beide betrokkenen was er langs beide kanten een

grote opluchting, omdat men zich begrepen voelde. Het "enige" wat ik gedaan had, was de

prioriteiten concreet maken in een actielijst.

Die werknemer wílde het goed doen. Dat geldt voor zowat 90% van de mensen met wie ik

gewerkt heb. Het wil alleen niet zeggen dat ze het ook goed dóen — bijna altijd ontbreekt

het aan kennis of aan eenduidige richtlijnen.

Zodra iemand merkt dat zijn kijk er mag zijn, wordt hij nieuwsgierig naar de jouwe. Zo

ontstaat evenwaardigheid. En pas op die bodem groeit vertrouwen — nooit andersom.

*Tool: vertrouwen · Kennis: NLP*

Welke bril kwam jij deze week tegen die je eerst niet begreep?