𝗗𝗲 𝗺𝗲𝗻𝘀 𝗶𝘀 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗴𝗼𝗲𝗱. 𝗗𝗲 𝗳𝘂𝗻𝗰𝘁𝗶𝗲 𝗺𝗮𝗴 𝗯𝗲𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗲𝗹𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻.

Dit is misschien wel het moeilijkste wat ik leidinggevenden leer, en tegelijk het meest bevrijdende.

Veel zaakvoerders durven een medewerker niet aan te spreken. Niet uit onwil, maar uit fatsoen. Ze zijn bang dat het persoonlijk wordt, dat de sfeer eronder lijdt, dat de man het verkeerd opvat. Dus zeggen ze niets. En dan sudderen ze maanden door, tot het er in één keer uitkomt. Dat is pas persoonlijk.

De uitweg zit in één onderscheid: 𝗷𝗲 𝗯𝗲𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗲𝗹𝘁 𝗻𝗼𝗼𝗶𝘁 𝗱𝗲 𝗺𝗲𝗻𝘀, 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗱𝗲 𝗳𝘂𝗻𝗰𝘁𝗶𝗲.

1.  𝗗𝗲 𝗺𝗲𝗻𝘀 𝗶𝘀 𝗴𝗼𝗲𝗱. Punt. Daar valt niets over te zeggen.

2.  𝗗𝗲 𝗳𝘂𝗻𝗰𝘁𝗶𝗲 𝗶𝘀 𝗱𝗲 𝗮𝗳𝘀𝗽𝗿𝗮𝗮𝗸. Deze manier van werken, deze verantwoordelijkheden, met dit resultaat.

3.  𝗟𝗼𝗼𝗽𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗶𝘀, 𝗱𝗮𝗻 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗱𝗶𝗲 𝗮𝗳𝘀𝗽𝗿𝗮𝗮𝗸. Niet over wie iemand is.

Zodra dat onderscheid er is, kun je streng zijn op het werk én warm blijven voor de persoon. Dat lijkt tegenstrijdig. Het is het tegenovergestelde: juist doordat de mens buiten schot blijft, durft hij te horen wat er over het werk gezegd wordt.

Bij een technisch bedrijf werkte een zeer behulpzame en joviale persoon. Zijn werk leed daaronder. Wat het extra moeilijk maakte: hij nam de verantwoordelijkheid van zijn functie niet op en legde het probleem buiten zichzelf, wat ook het gesprek bemoeilijkte. Nadat de leidinggevende met mijn ondersteuning een paar gesprekken had gevoerd waarin het persoonlijke en het professionele duidelijk uit elkaar werden gehouden, kon men toch de knoop doorhakken en heeft men deze man laten gaan. Mijn mening is dat het op lange termijn altijd beter is, ook voor de persoon zelf, om open en eerlijke feedback te geven op de functie. Dan is het zijn of haar keuze om hier al dan niet iets mee te doen.

Zonder wrijving geen glans. Maar dan wel wrijving op de juiste plek.

Tool: communicatie

Kennis: mens vs. functie, Emotional Intelligence

Bespreek jij objectief het werk, of de persoon?